Metoda biorezonansu

Biorezonans to metoda oparta na założeniu, że organizm emituje własne drgania elektromagnetyczne. Najkrótszy opis metody biorezonansu zakłada, że zdrowe tkanki mają drgania harmoniczne, a obciążenia mogą zaburzać ten układ i tworzyć wzorce dysharmoniczne. Za punkt wyjścia przyjmuje się, że każdy narząd i każda komórka mają własny wzorzec drgań. W materiałach dotyczących tej metody podaje się indywidualne spektrum częstotliwości od 1 Hz do ponad 10¹⁸ Hz. Diagnostyka biorezonansem i terapia biorezonansowa wykorzystują więc odczyt tych sygnałów z powierzchni skóry oraz ich dalsze przetwarzanie w aparacie.

Metoda biorezonansu w praktyce opiera się na pracy elektrod i aparatu biorezonansowego. Elektrody odbierają drgania elektromagnetyczne z ciała, a urządzenie przetwarza je tak, by częstotliwości harmoniczne wzmacniać, a dysharmoniczne odwracać w ramach ujemnego sprzężenia zwrotnego. Według tego modelu na sygnał patologiczny oddziałuje się za pomocą jego lustrzanego odbicia. Taki opis odwołuje się do elektromagnetycznej natury drgań, częstotliwości rezonansowej i fizycznych właściwości fal elektromagnetycznych. Początki tej koncepcji wiąże się z urządzeniem MORA z 1977 roku, a później rozwinięto system BICOM, czyli Bio-Communication.

Biorezonans nie jest rezonansem magnetycznym i nie służy do obrazowania narządów. Rezonans magnetyczny tworzy obrazy wnętrza ciała przy użyciu silnego pola magnetycznego i fal radiowych, natomiast biorezonans opiera się na sygnałach odbieranych z powierzchni skóry przez elektrody. Badanie MRI należy do klasycznej diagnostyki obrazowej, a biorezonans bywa zaliczany do obszaru medycyny alternatywnej lub niekonwencjonalnej. Najważniejsza różnica dotyczy celu, ponieważ jedna metoda służy do obrazowania, a druga do oceny wzorców sygnałów i planowania terapii.

Wizyta zaczyna się od rozmowy o objawach, dotychczasowych rozpoznaniach i przyjmowanych preparatach, a następnie obejmuje diagnostykę biorezonansem. Podczas badania elektrody przykłada się do ciała lub trzyma w dłoniach, a aparat biorezonansowy analizuje odebrane sygnały i pozwala dobrać program terapeutyczny. Urządzenie umożliwia korzystanie z programów, które można łączyć w jednej sesji w tak zwane łańcuchy programów. Po pomiarze omawia się wynik i ustala, czy potrzebna jest pojedyncza sesja, czy cykl spotkań. Pojedyncza wizyta trwa zwykle około 60 minut, a plan terapii może obejmować serię spotkań, najczęściej raz w tygodniu.

Przygotowanie do wizyty zwykle nie wymaga szczególnych działań ani odstawiania stałych leków. Przed badaniem warto zebrać wcześniejsze wyniki, spisać objawy i poinformować terapeutę o suplementach oraz przyjmowanych preparatach. Wyjątek może dotyczyć testów alergicznych, przed którymi czasem zaleca się około 2 tygodni przerwy w stosowaniu środków przeciwalergicznych, ale tylko zgodnie z indywidualnym zaleceniem. Przed wizytą warto przyjść bez pośpiechu, ponieważ wywiad ma znaczenie tak samo jak sam pomiar.

Terapie metodą biorezonansu stosuje się głównie wtedy, gdy celem jest analiza możliwych obciążeń i dobranie wsparcia dla organizmu. W praktyce analizuje się między innymi możliwy wpływ pasożytów, bakterii, wirusów, grzybów, pleśni, alergenów, toksyn, metali ciężkich, pestycydów oraz innych środków chemicznych. W materiałach metody opisuje się również zastosowania dotyczące skóry oraz układów krążenia, ruchu, pokarmowego i moczowego, a także odczulania, terapii antynikotynowej, programów oczyszczających i wsparcia redukcji masy ciała. W opisach zastosowań pojawiają się także programy dotyczące bólu i stanów zapalnych oraz ostrych dolegliwości określonych narządów. Zakres sesji zawsze zależy od indywidualnej reakcji organizmu i celu terapii.

Biorezonans jest opisywany jako metoda bezbolesna i bezinwazyjna, ponieważ nie wymaga nakłuć, podawania substancji ani zabiegów naruszających tkanki. W gabinetach stosujących tę metodę wykorzystuje się sygnały odebrane od pacjenta, a nie sztucznie wytworzone częstotliwości dodawane z zewnątrz. Z tego powodu terapia biorezonansowa bywa stosowana także u dzieci i w materiałach metody podaje się możliwość jej stosowania już od 2. miesiąca życia. O kwalifikacji do sesji decyduje jednak zawsze aktualny stan pacjenta, cel wizyty i prawidłowo zebrany wywiad.

Skuteczność biorezonansu nie ma dziś jednoznacznego potwierdzenia w badaniach naukowych, dlatego metodę traktuje się jako wsparcie, a nie zamiennik standardowej diagnostyki i terapii medycznej. W opisach ograniczeń wskazuje się, że wynik trzeba zestawiać z objawami, dokumentacją oraz konsultacją lekarską, zwłaszcza gdy dolegliwości są nowe, silne albo nagłe. W praktyce oznacza to potrzebę spokojnej interpretacji, bez wyciągania daleko idących wniosków z jednego odczytu. Ograniczeniem bywa też oczekiwanie natychmiastowego efektu, ponieważ terapia częściej opiera się na serii wizyt niż na pojedynczej sesji. Takie podejście wymaga uwzględnienia komfortu pacjenta, interpretacji wyniku i indywidualnie dobranego planu dalszego postępowania.